Μια καινούργια αρχή
Η αρχή ενός ταξιδιού που δεν ξέρω αν κάπου θα καταλήξει ή αν θα είναι ατελείωτο. Για αυτό το "αβέβαιο" του πράγματος γίνεται και πιο δύσκολος ο προβληματισμός, αν προετοιμάστηκα κατάλληλα για το εγχείρημα και έχω το τρακ όπως ένας ηθοποιός στην πρεμιέρα.
Ο τίτλος δεν έχει κυριολεκτικά σχέση με τη ναυτιλία και δη την ποντοπόρο ναυτιλία, αλλά με τον τίτλο ενός δοκιμίου του Άγγελου Τερζάκη. Για όποιον το διαβάσει, θα βρει λόγους να χαίρεται που είναι ΄Ελληνας, σε αντίθεση με τα όσα μας "ποτίζουν" τόσα χρόνια με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. κι όχι μόνο.
Ζούμε, η αλήθεια είναι, σε μια εποχή παρακμής σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην Ελλάδα, που είναι ή του ύψους ή του βάθους, ένα παραπάνω. Όλοι λίγο-πολύ έχουμε την ευθύνη μας, αλλά σίγουρα όλοι μαζί δεν τα φάγαμε. Ο καταλύτης στη δική μας παρακμή ήταν η πολιτική των πολιτικών μας. Ποτέ δεν υπήρξε στις αποφάσεις τους ουσία και προοπτική για το μέλλον αυτής της χώρας και των κατοίκων της. Άξιοι συνεχιστές των προκατόχων τους μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και ότι αντιπροσώπευαν οι δολοφόνοι του, διαμόρφωναν κατά καιρούς τις συνθήκες με μόνο σκοπό τη θέση τους, τη δική τους προσωπική ευμάρεια, την εξουσία.
Φρόντισαν να έχουν τους δικούς τους νόμους για να προστατεύονται και να έχουν επιπλέον και ένα στρατό εξαγορασμένων συνειδήσεων (βλέπε κάποιοι δημοσιογράφοι, κάποιοι εργατοπατέρες, κάποιοι επιχειρηματίες κ.αλ.) είτε επί χρήμασι είτε με έμμεσους ή άμεσους εκβιασμούς.
Πάντα με την τακτική του "διαίρει και βασίλευε", για να κάνουν τη δουλειά τους, οι Έλληνες έπρεπε να είναι πάντα μετά εντόνου πάθους και μίσους χωρισμένοι σε στρατόπεδα. Άλλοτε γαλλόφιλοι,αγγλόφιλοι, ρωσόφιλοι, άλλοτε βενιζελικοί, αντιβενιζελικοί, βασιλικοί, αντιβασιλικοί, άλλοτε δεξιοί, κουμουνιστές, άλλοτε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, άλλοτε ΟΣΦΠ, ΠΑΟ , βόρειοι - νότιοι κ.ο.κ. (κανένας Ελληνόφιλος;)
Κάπου οπωσδήποτε πρέπει να ενταχθείς... Κάπως πρέπει να αλληλοσπαρασσόμαστε... Σαν λαό δεν υπάρχει τίποτα να μας ενώνει επιτέλους; Είναι τραγικό να ήμαστε ουσιαστικά από τους πιο πλούσιους του πλανήτη σε πολιτισμό και σε ικανότητες να δημιουργήσουμε, κι ας είμαστε μια χούφτα άνθρωποι, και τυχεροί που ζούμε σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη, κι εμείς να αλληλοτρωγόμαστε.
Στον αντίποδα άνθρωποι που καθημερινά μοχθούν, παράγουν, προσφέρουν και που πάντα αυτοί πληρώνουν το λογαριασμό. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν είναι δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος.
Αυτός που φταίει είναι ο διαχειριστής, πόσο σωστά διαχειρίζεται το έμψυχο και άψυχο δυναμικό που διαθέτει και αν έχει πλάνο ανάπτυξης ή απλά θέλει να κάνει την αρπαχτή του κι απο δω πάνε και οι άλλοι... Μια,δυο,τρεις κάποτε σε παίρνουν χαμπάρι...
Όλοι οι εν ζωή "διαχειριστές" μας ήρθε η στιγμή να μας δώσουν λόγο για τα πεπραγμένα τους, ευθύνη μας να τους "ανταμείψουμε" αναλόγως...
Ο τίτλος δεν έχει κυριολεκτικά σχέση με τη ναυτιλία και δη την ποντοπόρο ναυτιλία, αλλά με τον τίτλο ενός δοκιμίου του Άγγελου Τερζάκη. Για όποιον το διαβάσει, θα βρει λόγους να χαίρεται που είναι ΄Ελληνας, σε αντίθεση με τα όσα μας "ποτίζουν" τόσα χρόνια με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. κι όχι μόνο.
Ζούμε, η αλήθεια είναι, σε μια εποχή παρακμής σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην Ελλάδα, που είναι ή του ύψους ή του βάθους, ένα παραπάνω. Όλοι λίγο-πολύ έχουμε την ευθύνη μας, αλλά σίγουρα όλοι μαζί δεν τα φάγαμε. Ο καταλύτης στη δική μας παρακμή ήταν η πολιτική των πολιτικών μας. Ποτέ δεν υπήρξε στις αποφάσεις τους ουσία και προοπτική για το μέλλον αυτής της χώρας και των κατοίκων της. Άξιοι συνεχιστές των προκατόχων τους μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και ότι αντιπροσώπευαν οι δολοφόνοι του, διαμόρφωναν κατά καιρούς τις συνθήκες με μόνο σκοπό τη θέση τους, τη δική τους προσωπική ευμάρεια, την εξουσία.
Φρόντισαν να έχουν τους δικούς τους νόμους για να προστατεύονται και να έχουν επιπλέον και ένα στρατό εξαγορασμένων συνειδήσεων (βλέπε κάποιοι δημοσιογράφοι, κάποιοι εργατοπατέρες, κάποιοι επιχειρηματίες κ.αλ.) είτε επί χρήμασι είτε με έμμεσους ή άμεσους εκβιασμούς.
Πάντα με την τακτική του "διαίρει και βασίλευε", για να κάνουν τη δουλειά τους, οι Έλληνες έπρεπε να είναι πάντα μετά εντόνου πάθους και μίσους χωρισμένοι σε στρατόπεδα. Άλλοτε γαλλόφιλοι,αγγλόφιλοι, ρωσόφιλοι, άλλοτε βενιζελικοί, αντιβενιζελικοί, βασιλικοί, αντιβασιλικοί, άλλοτε δεξιοί, κουμουνιστές, άλλοτε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, άλλοτε ΟΣΦΠ, ΠΑΟ , βόρειοι - νότιοι κ.ο.κ. (κανένας Ελληνόφιλος;)
Κάπου οπωσδήποτε πρέπει να ενταχθείς... Κάπως πρέπει να αλληλοσπαρασσόμαστε... Σαν λαό δεν υπάρχει τίποτα να μας ενώνει επιτέλους; Είναι τραγικό να ήμαστε ουσιαστικά από τους πιο πλούσιους του πλανήτη σε πολιτισμό και σε ικανότητες να δημιουργήσουμε, κι ας είμαστε μια χούφτα άνθρωποι, και τυχεροί που ζούμε σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη, κι εμείς να αλληλοτρωγόμαστε.
Στον αντίποδα άνθρωποι που καθημερινά μοχθούν, παράγουν, προσφέρουν και που πάντα αυτοί πληρώνουν το λογαριασμό. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν είναι δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος.
Αυτός που φταίει είναι ο διαχειριστής, πόσο σωστά διαχειρίζεται το έμψυχο και άψυχο δυναμικό που διαθέτει και αν έχει πλάνο ανάπτυξης ή απλά θέλει να κάνει την αρπαχτή του κι απο δω πάνε και οι άλλοι... Μια,δυο,τρεις κάποτε σε παίρνουν χαμπάρι...
Όλοι οι εν ζωή "διαχειριστές" μας ήρθε η στιγμή να μας δώσουν λόγο για τα πεπραγμένα τους, ευθύνη μας να τους "ανταμείψουμε" αναλόγως...
